Myśl francuska drugiej połowy XX wieku była prawdopodobnie ostatnim wielkim nurtem filozoficznym zdolnym do zmierzenia się z odwiecznymi dylematami egzystencjalnymi i ontologicznymi. Wpływ jej przedstawicieli objął swym zasięgiem całą mapę intelektualną świata zachodniego i dotyczył wszystkich jej
Filozofia Barucha Spinozy (1632-1677) jest punktem kulminacyjnym nurtu racjonalistycznego filozofii europejskiej. Żaden poprzedzający go myśliciel nie używał tak rygorystycznych pojęć związanych z rozumem po to, aby opisać wszechświat i człowieka, fizyczną strukturę świata, a także moralny i
Henri Bergson (1859-1941) być może jako ostatni ośmielił się wbić sztandar metafizyki w sam środek zjawisk, których nauka nie potrafi wyjaśnić, jak na przykład relacja umysł-ciało, zagadnienie pamięci czy przyczyn mutacji genetycznych. Podczas gdy filozofowie rozumieli czas jako degradację
Czy pragmatyzm i zdrowy rozsądek Woltera jest potrzebny w naszych czasach? Zdaniem tego francuskiego filozofa warto rozmyślać nad tym co naprawdę użyteczne, ponieważ szkoda czasu na sprawy, którego nikogo nie interesują. Nic nie przerażał go bardziej od nudy i pewnie dlatego teksty, które napisał,
David Hume (1711-1776), filozof, ekonomista i historyk, który doprowadził do ekstremum empiryczny projekt zarysowany przez Johna Locke'a i George'a Berkeley'a. Jego myśl całkowicie odrzuca samą możliwość metafizyki rozumianej jako zbiór teorii wykraczającej poza doświadczenie. Ale myśl Hume'a nie
Filozofia Martina Heideggera (1889-1976) cechuje się dwuznacznością, która powraca w całej jego twórczości. Ów rozdźwięk polega na doprowadzeniu do końca tradycji filozoficznej zapoczątkowanej przez Arystotelesa i Platona a kończącej się na Heglu i Nietzschem, a jednocześnie na unicestwieniu tej
W XVII i XVIII wieku przeżywał rozkwit brytyjski empiryzm, który uważał, że ludzkie poznanie musi opierać się na doświadczeniu. George Berkeley (1685-1735), nazywany przez filozofia Maria Dal Pra "najważniejszym brytyjskim myślicielem pierwszej połowy XVIII wieku", był wraz z Lockiem i Humem
Nie sposób zrozumieć filozofii drugiej połowy XX wieku bez lektury tekstów Jürgena Habermasa (Düsseldorf, 1929). Twórczość tego wciąż żyjącego klasyka jest nie tylko filozoficzna. Wkracza na obszar myśli interdyscyplinarnej i należy do najlepszej tradycji teorii krytycznej, prądu intelektualnego,
Hannah Arendt (1906-1975) jest jedna z najoryginalniejszych i najodważniejszych myślicielek XX wieku. Arendt zerwała z dominującą tradycją filozoficzną, zachęcając nas jednocześnie do wolnego i twórczego myślenia o związkach pomiędzy filozofią a polityką. Jej refleksje na temat przestrzeni
